Tak jak mówiłam, czas na zmiany:

Z A P R A S Z A M

bo już fotek wklejać nie mogę :(

Taki niemiły prezent w dniu moich urodzin...
Buuuuu

Najpierw powstał prototyp z Elian Lusy i resztek kolorowej włóczki.



A potem cały zestaw. Tym razem z Merino Interfox w kolorze ecru.



Opis czapki pochodzi z rewelacyjnej moim zdaniem książki Itty-Bitty Hats i jest niezwykle prosty. Reszta to replika tego co robiłam z bordowej Merino.



Jak widać, żabki to ulubione miejsce Julki w naszym ogrodzie. Dostały nawet kilka buziaków, ale żadna się w księcia zamienić nie chciała.

Nie mogę niestety się pochwalić niczym wielkim po tak długiej przerwie.
Wszystkiemu winien chroniczny brak czasu i ogarniająca mnie jesienna chandra. A może to coś poważniejszego...

W każdym razie prawie zupełnie ograniczam się teraz do tzw. małych form, które jestem w stanie skończyć w miarę przyzwoitym czasie.
Tak właśnie powstała Berry Baby Hat, a mówiąc bardziej swojsko czapka dla Julki.



Wzór jest prosty, łatwy i przyjemny, a do tego darmowy, co oczywiście "tygryski lubią najbardziej". Moja czapa nie jest niestety tak ładna jak ta oryginalna Michele Sabatier, ale Julce i tak się podoba.



Do kompletu wydziergałam Baby Scarf  według opisu Disdressed.
Szalik jest przezabawny i da się go zrobić dosłownie w godzinę. Moja wersja jest dwukolorowa, ale moim zdaniem równie ciekawie wyglądają też te jednokolorowe pokazane na Ravery.



Całości dopełniają Kathy's Mittens.



Komplet wydziergałam na drutach nr 3 (czapka i rękawiczki) oraz 4.5 (szal) z motka bordowej Merino, połowy motka pistacjowego Australa i resztki zielonej włóczki, której nie potrafię zidentyfikować. Merino i Austral kupiłam oczywiście w Interfoxie.

Wygląda na to, że uzależniłam się od modeli Kim Hargreaves, bo jakoś nie mogę się od nich oderwać.
Tym razem wydziergałam Daisy z jagodowej Sonaty z dodatkiem odrobiny Supreme dla kontrastu. Bluzeczka pochodzi z kolekcji Breeze i powstała mniej więcej w tym samym czasie co Joy. Do wczoraj nie miałam jednak okazji jej obfocić.



Zdaje się, że pobiłam wszystkich grubością drutów, jakich używałam do tej bluzeczki. Najbardziej pasowały mi do niej 2-ki i robótka wcale nie wychodziła zbita i sztywna. Okazuje się, że dziergam bardzo luźno :( Właściwie zawsze o tym wiedziałam, nie zdawałam sobie jednak sprawy, że jest aż tak źle. W porównaniu np z Dagny, która tę samą Sonatę potrafi z powodzeniem dziergać na 3,5, wygląda to nie za ciekawie. No, ale cóż zrobić. Tak się robić nauczyłam i tego już nie zmienię.



Podobnie jak Kasię, mnie również drażniły w Daisy zbyt rzadkie guziki, a co za tym idzie rozchodzące się zapięcie. Poradziłam sobie z tym jednak po prosu je zszywając. I tak nie zamierzam nosić Daisy rozpiętej, więc tak naprawdę nie było mi ono potrzebne.



Całości dopełnia nieco pokraczny kwiatek mojego pomysłu. Nie chciałam żeby był zbyt duży i odstający, więc przypomina on bardziej ślimaczka niż kwiatka.



Muszę przyznać, że Daisy niezwykle przypadła mi do gustu i już zaczęłam kolejną jej wersję - również z Sonaty w kolorze ecru. Tym razem włóczka pochodzi ze starych zapasów, więc jest odrobinę bardziej mięsista i robi się z niej o niebo lepiej.

zostały skończone już dawno, ale dopiero w ubiegłą sobotę doczekały się guzików.



Muszę przyznać, że sweterki, choć robione bardzo prostym ściegiem, dały mi się we znaki i wystawiły moją cierpliwość na próbę.
Wspomnę tylko, że prułam i zaczynałam je kilka razy, a przy wszywaniu rękawów dostawałam białej gorączki.



Do oryginalnego opisu nie wprowadziłam zbyt wielu modyfikacji.
W Wersji Maxi, śladem Kocurka, dodałam tylko po jednym rzędzie lewych oczek, by wydłużyć sweterek i po 6 oczek z przodu, by go poszerzyć.



Wersja Mini to moja "radosna twórczość na temat".



Obie powstały z około 9,5 motka Australa w kolorze ecru (kocham tę włóczkę!) na drutach nr 3.
Generalnie jestem z nich bardzo zadowolona, ale pewnie nie pokusiłabym się na powtórkę.

---

Update

U Joasi tutaj http://brahdelt.blogspot.com/ takie cuuuuuuuda!
Ja też chcę :)

a zatem dziś głównie fotki.

Lilak, czy też bardziej swojsko - Bezik (bawełna Supreme; około 120g; druty nr 2,5).



W nieco większej wersji: Zielone Listki (Austral; około 300g; druty nr 3).



I razem w całej okazałości.



Herbi pewnie nie przypuszczała jaką wywoła lawinę swoim styczniowym wpisem dotyczącym tego sweterka. A wygląda na to, że wyłowiła prawdziwą perełkę.

znowu zaniedbałam bloga :(
A wszystko dlatego, że w marcu zaczęłam nową pracę i teraz już zupełnie nie mam czasu na przyjemności.
Nadal dziergam, ale kończę swoje robótki w ślimaczym tempie. No bo ileż można zrobić w godzinę...

Jeszcze w lutym skończyłam Darcy Kim Hargreaves.
Zakochałam się w tym żakiecie od pierwszego wejrzenia, można powiedzieć. I straszliwie chciałam go mieć w czarnym kolorze, bo, jak mawia moja mama: "czarnych sweterków nigdy za wiele".
Niestety nie mogłam sobie pozwolić na przewidziany w oryginale Rowan Handknit Cotton, więc musiałam zadowolić się zamiennikiem. I tu skorzystałam z doświadczeń Kath i chwyciłam za Elian Klasik.



Muszę przyznać, że bardzo lubię jej modele. Uważam, że są klasyczne, a jednocześnie oryginalne i nietuzinkowe. Podoba mi się też to, że są niezwykle uniwersalne i równie dobrze wyglądają z jeansami jak i z elegancką spódnicą. Gdybym tylko miała "czasowstrzymywacz", o którym jakiś czas temu pisała Dagny i zapas odpowiednich włóczek, pewnie pokusiłabym się na wydzierganie większości z nich.

O ile jestem zachwycona modelami Kim, o tyle do jej opisów mam pewne zastrzeżenia. Najbardziej przeszkadza mi brak dokładnych wymiarów na wykrojach. Na przykład w przypadku rękawa podana jest tylko jego długość, brak już jego szerokości (że nie wspomnę o długości i szerokości główki itp). W rezultacie dzierga się trochę "na ślepo", zwłaszcza jeśli trzeba posilkować się zamiennikami.

Co do mojej Darcy, to mam nieco mieszane uczucia.
Z jednej strony, nie jestem do końca zadowolona z wyboru włóczki. Zdaje się, że oryginalna bawełna jest sztywniejsza od Klasika i Darcy bardziej przypomina żakiet aniżeli zwykły rozpinany sweterek.
Poza tym, nie podoba mi się jego zapięcie, a dokładniej to, że dziurki usytuowane są tak daleko od krawędzi. W rezultacie, po zapięciu, brzeg nieładnie odstaje. Oczywiście zorientowałam się dopiero po skończeniu i zszyciu całości i nie miałam już siły ani ochoty na prucie. A wystarczyło poczytać komentarze na Ravery i wyrobić dziurki nie po piątym a po trzecim oczku...

Mimo wszystko bardzo lubię nosić moją Darcy. O dziwo! Niestety w przypadku moich sweterków nie zdarza się to zbyt często.


W marcu wydziergałam Surface według znanego wszystkim i bardzo popularnego opisu z Knitty.




I znowu sięgnęłam po Klasika. Tym razem w tym ślicznym bordowo-zielonym kolorze, który kojarzy mi się z barwą liści winorośli jesienią.

Norah Gaughan to kolejna projektantka, którą bardzo cenię. Jej modele mają w sobie to coś co wyróżnia je w tłumie.  Na przykład te bąbelki :)
Baaardzo mi się podobają, a że zostało mi włóczki, pewnie pokuszę się na Wrapa/Otulacza. Tylko kiedy znajdę na to czas?


W tzw. międzyczasie wydłubałam małe co-nieco dla Pchełki.





Opis pochodzi z Garn Studio i jest naprawdę prościutki. Zwróciłam na niego uwagę już dawno, ale jakoś nie było okazji by do niego sięgnąć. Dopiero, kiedy okazało się, że Julka natychmiast potrzebuje wiosenno-letniego nakrycia głowy, złapałam za fioletową Sonatę i szydełko nr 3 i wydziergałam taki oto śmieszny kapelusik.

nareszcie!
A już myślałam, że to nigdy nie nastąpi.
Wzór jest prosty a do tego dosyć urozmaicony i wydawałoby się, że dzierganie pójdzie gładko. Jednak z jakiegoś powodu, już w połowie pierwszego rękawa chciałam robótkę rzucić w kąt i zabrać się za coś innego. Uparłam się jednak, bo wiedziałam, że jak to zrobię, to już do niego nie wrócę.
I dobrze zrobiłam, bo jestem bardzo zadowolona z efektu końcowego i obok Emily (która w realu wygląda znacznie lepiej niż na fotkach) jest to mój ulubiony sweterek.



Muszę przyznać, że zupełnie nie zwróciłam uwagi na oryginalny opis Forecast, który można znaleźć na Knitty. Być może dlatego, że jest jakiś taki przykrótki i włóczka też nie w moim kolorze. Jednak kiedy szperałam na Ravery w poszukiwaniu pomysłu na rozpinany sweterek, natknęłam się na wersje Eilene i Karen i te mnie urzekły (wiem wiem, że obie są szczuplutkie, a takie osoby we wszystkim wyglądają dobrze...).
Podobnie jak one znacznie wydłużyłam sweterek, dodając kilkanaście okrążeń ściągacza, żeberkową część rękawa zaczęłam w okolicy łokcia i zmniejszyłam bąbelki w warkoczach z 5 do 3 oczek.
Z bąblami trochę kombinowałam. Bez nich, jak u Bekala, sweter wydawał mi się jakiś niedopracowany, natomiast z dużymi bąblami, jak u Christiny, był jak dla mnie przeładowany.

Mój Forecast powstał z Elian Klasik w kolorze pochmurno-śliwkowym, jak go nazwała bardzo trafnie Kath. Robiłam go drutami nr 4 i 3,5 i zużyłam około 7 motków włóczki (z 7 motka został kawałeczek).

Muszę przyznać, że mam słabość do Klasika i bardzo lubię z niego dziergać. Jak na akryl jest bardzo miękki, nie skrzypi a do tego ma sporą paletę kolorów, o czym mogłam się niedawno przekonać na własne oczy.

Jako nieustanny podglądacz i podziwiacz Mafii zapraszam do zabawy!

Dziana Mafia rozdaje cukierki!